Fotografie en emoties
Het wel of niet mooi zijn van een foto is vaak meer een mening dan een feit; iets wat ik al vrij snel geleerd heb tijdens het ontwikkelen van mijn passie voor fotografie. Daarnaast ontdekte ik dat deze mening zelf niet onveranderlijk is. Een foto wat de ene dag de mooiste foto is, is de andere dag ‘gewoon een mooie foto’.
Ik denk dat dit vooral veel te maken heeft met je onderliggende emoties op dat moment. Net zoals met veel kunstwerken, zie je dan ook regelmatig een onderliggende emotie van de fotograaf in de foto’s terug. De manier waarop de foto gemaakt is, de scene waar de foto gemaakt is, of de objecten aanwezig in de foto. En natuurlijk de kleuren die gebruikt worden, of eventuele effecten die gemaakt of gegeven zijn.
Als beginnende hobby fotograaf ben ik zelf nog veel aan het spelen met de hoeken van mijn foto’s, het uitvinden wat ik mooi en leuk vind om te fotograferen, maar ook wat ik een mooie ‘bewerking’ voor een foto vind. En als ik dan begin met bewerken: Wat is dan ‘mooi’?
Een mooie gewaarwording van het niet constant zijn van mijn eigen mening over ‘een mooie foto’ is het moment waarop ik een foto van een bospad aan het bewerken was. Ik had de bomen donkerder gemaakt, de sfeer iets grimmiger, en de kleuren iets warmer en intenser, zodat het een bos werd dat tegen het vallen van de nacht leek. Na het opslaan van deze ‘verbeterde’ versie van het bospad, zag ik dat ik deze foto al eens eerder bewerkt had. Nu vond ik mijn laatste versie van het bos ‘de mooiste’ en was ik verbaasd dat ik überhaupt de andere ‘lichtere' en vrolijkere’ versie van het bos ooit mooi en beter had gevonden…
Een week later begon ik weer blanco te ‘knutselen’ aan de foto van het bospad, uit nieuwsgierigheid wat ik er op dat moment van zou maken, waarbij mijn ‘mooiste uiteindelijke versie’ een zwart-wit versie van het bos was.
Na een paar keer dezelfde foto te bewerken zoals ik het op dat moment het mooiste vond, kreeg ik een mooi rijtje van verschillende plaatjes van dezelfde foto. En nu, zo kijkend naar deze rij met verschillende plaatjes, merk ik ook dat kijken naar de verschillende plaatjes andere emoties opwekt. En daarbij vind ik elke dag weer een andere versie van dezelfde foto mooi.
Dus het maken van de foto, het bewerken van de foto, en het mooi vinden van de uiteindelijke foto gaan allemaal gepaard met onderliggende emoties. Ik merk dat ik dat erg interessant en indrukwekkend vind. Maar ook erg uitdagend. Want hoe schiet je dan ooit het perfecte plaatje? Of bestaat deze gewoon helemaal niet?
Het geeft mij in ieder geval genoeg denk- en puzzelwerk :)
